Integracja Psychosomatyczna – Powrót do języka ciała
Zawsze fascynowało mnie, jak ciało mówi prawdę wcześniej niż umysł.
Jak napina się, zanim zdążymy pomyśleć, że coś jest trudne.
Jak oddech zatrzymuje się, gdy chcemy coś przemilczeć.
Jak serce przyspiesza, zanim jeszcze uświadomimy sobie lęk, czy ekscytację.
Z czasem zaczęłam rozumieć, a właściwie, przypominać sobie, że w tym języku ciała ukryta jest nasza historia — nie tylko osobista, ale też zbiorowa.
Ciało pamięta chwile, których umysł nie był w stanie unieść.
Pamięta dotyk, którego zabrakło,
pamięta słowa, które nie zostały wypowiedziane,
oraz oddechy, które zatrzymaliśmy, by przetrwać.
I choć głowa często próbuje zapomnieć, ciało nigdy nie kłamie.
W neuronauce mówi się, że umysł i ciało nie są dwiema odrębnymi rzeczywistościami, lecz jednym systemem komunikacji. Każda myśl ma swój biochemiczny ślad, a każda emocja fizjologiczny rytm. To, co nazywamy „psychiką”, jest w istocie procesem cielesnym: nieustannym ruchem sieci impulsów nerwowych, hormonów, mikroruchów i subtelnych napięć.
A jednak, mimo tej wiedzy, wciąż myślimy o sobie tak, jakbyśmy byli złożeni z części, które funkcjonują oddzielnie, jakby można było zrozumieć człowieka, rozkładając go na elementy, jak maszynę – ciało, psychikę, emocje, umysł. Taki sposób myślenia ukształtował cywilizację w której żyjemy. Tracąc szerszą perspektywę na siebie samych i rozumienie relacji między współpracującymi częściami, utraciliśmy połączenie z naszymi psychofizycznymi potrzebami, konstruując sobie do życia świat hałasu, pośpiechu i izolacji.
Rozdzielenie psyche od soma ma więc konsekwencje głębsze, niż codzienne napięcie, czy stres: człowiek coraz częściej traci kontakt z samym sobą, z naturalnym przepływem życia, z własną obecnością, poczuciem sprawczości i sensu życia. Z danych Europarlamentu wynika, że ponad 84 miliony osób w UE zmaga się z problemami zdrowia psychicznego, co stanowi ok. 1 na 6 mieszkańców.
0 komentarzy